Mettāsutta

Evaṁ me sutaṁ—

ekaṁ samayaṁ bhagavā sāvatthiyaṁ viharati jetavane anāthapiṇḍikassa ārāme.

Tatra kho bhagavā bhikkhū āmantesi:

“bhikkhavo”ti.

“Bhadante”ti te bhikkhū bhagavato paccassosuṁ.

Bhagavā etadavoca:

“Mettāya, bhikkhave, cetovimuttiyā āsevitāya bhāvitāya bahulīkatāya yānīkatāya vatthukatāya anuṭṭhitāya paricitāya susamāraddhāya aṭṭhānisaṁsā pāṭikaṅkhā.

Katame aṭṭha?

Sukhaṁ supati, sukhaṁ paṭibujjhati, na pāpakaṁ supinaṁ passati, manussānaṁ piyo hoti, amanussānaṁ piyo hoti, devatā rakkhanti, nāssa aggi vā visaṁ vā satthaṁ vā kamati, uttariṁ appaṭivijjhanto brahmalokūpago hoti.

Mettāya, bhikkhave, cetovimuttiyā āsevitāya bhāvitāya bahulīkatāya yānīkatāya vatthukatāya anuṭṭhitāya paricitāya susamāraddhāya ime aṭṭhānisaṁsā pāṭikaṅkhāti.

Yo ca mettaṁ bhāvayati,

appamāṇaṁ paṭissato;

Tanū saṁyojanā honti,

passato upadhikkhayaṁ.

Ekampi ce pāṇamaduṭṭhacitto,

Mettāyati kusalī tena hoti;

Sabbe ca pāṇe manasānukampī,

Pahūtamariyo pakaroti puññaṁ.

Ye sattasaṇḍaṁ pathaviṁ vijetvā,

Rājisayo yajamānā anupariyagā;

Assamedhaṁ purisamedhaṁ,

Sammāpāsaṁ vājapeyyaṁ niraggaḷaṁ.

Mettassa cittassa subhāvitassa,

Kalampi te nānubhavanti soḷasiṁ;

Candappabhā tāragaṇāva sabbe,

Yathā na agghanti kalampi soḷasiṁ.

Yo na hanti na ghāteti,

na jināti na jāpaye;

Mettaṁso sabbabhūtānaṁ,

veraṁ tassa na kenacī”ti.

Paṭhamaṁ.