Adiṭṭhānapāramī 1

“Punāparaṁ yadā homi,

kāsirājassa atrajo;

Mūgapakkhoti nāmena,

temiyoti vadanti maṁ.

Soḷasitthisahassānaṁ,

na vijjati pumo tadā;

Ahorattānaṁ accayena,

nibbatto ahamekako.

Kicchā laddhaṁ piyaṁ puttaṁ,

abhijātaṁ jutindharaṁ;

Setacchattaṁ dhārayitvāna,

sayane poseti maṁ pitā.

Niddāyamāno sayanavare,

Pabujjhitvānahaṁ tadā;

Addasaṁ paṇḍaraṁ chattaṁ,

Yenāhaṁ nirayaṁ gato.

Saha diṭṭhassa me chattaṁ,

tāso uppajji bheravo;

Vinicchayaṁ samāpanno,

‘kathāhaṁ imaṁ muñcissaṁ’.

Pubbasālohitā mayhaṁ,

devatā atthakāminī;

Sā maṁ disvāna dukkhitaṁ,

tīsu ṭhānesu yojayi.

‘Mā paṇḍiccayaṁ vibhāvaya,

Bālamato bhava sabbapāṇinaṁ;

Sabbo taṁ jano ocināyatu,

Evaṁ tava attho bhavissati’.

Evaṁ vuttāyahaṁ tassā,

idaṁ vacanamabraviṁ;

‘Karomi te taṁ vacanaṁ,

yaṁ tvaṁ bhaṇasi devate;

Atthakāmāsi me amma,

hitakāmāsi devate’.

Tassāhaṁ vacanaṁ sutvā,

sāgareva thalaṁ labhiṁ;

Haṭṭho saṁviggamānaso,

tayo aṅge adhiṭṭhahiṁ.

Mūgo ahosiṁ badhiro,

pakkho gativivajjito;

Ete aṅge adhiṭṭhāya,

vassāni soḷasaṁ vasiṁ.

Tato me hatthapāde ca,

jivhaṁ sotañca maddiya;

Anūnataṁ me passitvā,

‘kāḷakaṇṇī’ti nindisuṁ.

Tato jānapadā sabbe,

senāpatipurohitā;

Sabbe ekamanā hutvā,

chaḍḍanaṁ anumodisuṁ.

Sohaṁ tesaṁ matiṁ sutvā,

haṭṭho saṁviggamānaso;

‘Yassatthāya tapociṇṇo,

so me attho samijjhatha’.

Nhāpetvā anulimpitvā,

veṭhetvā rājaveṭhanaṁ;

Chattena abhisiñcitvā,

kāresuṁ puraṁ padakkhiṇaṁ.

Sattāhaṁ dhārayitvāna,

uggate ravimaṇḍale;

Rathena maṁ nīharitvā,

sārathī vanamupāgami.

Ekokāse rathaṁ katvā,

sajjassaṁ hatthamuccito;

Sārathī khaṇatī kāsuṁ,

nikhātuṁ pathaviyā mamaṁ.

Adhiṭṭhitamadhiṭṭhānaṁ,

tajjento vividhakāraṇā;

Na bhindiṁ tamadhiṭṭhānaṁ,

bodhiyāyeva kāraṇā.

Mātāpitā na me dessā,

attā me na ca dessiyo;

Sabbaññutaṁ piyaṁ mayhaṁ,

tasmā vatamadhiṭṭhahiṁ.

Ete aṅge adhiṭṭhāya,

Vassāni soḷasaṁ vasiṁ;

Adhiṭṭhānena me samo natthi,

Esā me adhiṭṭhānapāramī”ti.

Temiyacariyaṁ chaṭṭhaṁ.