Samuddakasutta

Sāvatthiyaṁ.

“Bhūtapubbaṁ, bhikkhave, sambahulā isayo sīlavanto kalyāṇadhammā samuddatīre paṇṇakuṭīsu sammanti.

Tena kho pana samayena devāsurasaṅgāmo samupabyūḷho ahosi.

Atha kho, bhikkhave, tesaṁ isīnaṁ sīlavantānaṁ kalyāṇadhammānaṁ etadahosi:

‘dhammikā kho devā, adhammikā asurā.

Siyāpi no asurato bhayaṁ.

Yannūna mayaṁ sambaraṁ asurindaṁ upasaṅkamitvā abhayadakkhiṇaṁ yāceyyāmā’ti.

Atha kho, bhikkhave, te isayo sīlavanto kalyāṇadhammā—seyyathāpi nāma balavā puriso samiñjitaṁ vā bāhaṁ pasāreyya, pasāritaṁ vā bāhaṁ samiñjeyya; evameva—samuddatīre paṇṇakuṭīsu antarahitā sambarassa asurindassa sammukhe pāturahesuṁ.

Atha kho, bhikkhave, te isayo sīlavanto kalyāṇadhammā sambaraṁ asurindaṁ gāthāya ajjhabhāsiṁsu:

‘Isayo sambaraṁ pattā,

yācanti abhayadakkhiṇaṁ;

Kāmaṅkaro hi te dātuṁ,

bhayassa abhayassa vā’ti.

‘Isīnaṁ abhayaṁ natthi,

duṭṭhānaṁ sakkasevinaṁ;

Abhayaṁ yācamānānaṁ,

bhayameva dadāmi vo’ti.

‘Abhayaṁ yācamānānaṁ,

bhayameva dadāsi no;

Paṭiggaṇhāma te etaṁ,

akkhayaṁ hotu te bhayaṁ.

Yādisaṁ vapate bījaṁ,

tādisaṁ harate phalaṁ;

Kalyāṇakārī kalyāṇaṁ,

pāpakārī ca pāpakaṁ;

Pavuttaṁ tāta te bījaṁ,

phalaṁ paccanubhossasī’ti.

Atha kho, bhikkhave, te isayo sīlavanto kalyāṇadhammā sambaraṁ asurindaṁ abhisapitvā—seyyathāpi nāma balavā puriso samiñjitaṁ vā bāhaṁ pasāreyya, pasāritaṁ vā bāhaṁ samiñjeyya; evameva—sambarassa asurindassa sammukhe antarahitā samuddatīre paṇṇakuṭīsu pāturahesuṁ.

Atha kho, bhikkhave, sambaro asurindo tehi isīhi sīlavantehi kalyāṇadhammehi abhisapito rattiyā sudaṁ tikkhattuṁ ubbijjī”ti.

Paṭhamo vaggo.

Tassuddānaṁ

Suvīraṁ susīmañceva,

dhajaggaṁ vepacittino;

Subhāsitaṁ jayañceva,

kulāvakaṁ nadubbhiyaṁ;

Verocana asurindo,

isayo araññakañceva;

Isayo ca samuddakāti.