Aññatarabrāhmaṇasutta

Sāvatthiyaṁ viharati.

Atha kho aññataro brāhmaṇo yena bhagavā tenupasaṅkami; upasaṅkamitvā bhagavatā saddhiṁ sammodi.

Sammodanīyaṁ kathaṁ sāraṇīyaṁ vītisāretvā ekamantaṁ nisīdi. Ekamantaṁ nisinno kho so brāhmaṇo bhagavantaṁ etadavoca:

“Kiṁ nu kho, bho gotama, so karoti so paṭisaṁvedayatī”ti?

“‘So karoti so paṭisaṁvedayatī’ti kho, brāhmaṇa, ayameko anto”.

“Kiṁ pana, bho gotama, añño karoti, añño paṭisaṁvedayatī”ti?

“‘Añño karoti, añño paṭisaṁvedayatī’ti kho, brāhmaṇa, ayaṁ dutiyo anto.

Ete te, brāhmaṇa, ubho ante anupagamma majjhena tathāgato dhammaṁ deseti:

‘avijjāpaccayā saṅkhārā;

saṅkhārapaccayā viññāṇaṁ …pe…

evametassa kevalassa dukkhakkhandhassa samudayo hoti.

Avijjāya tveva asesavirāganirodhā saṅkhāranirodho;

saṅkhāranirodhā …pe…

evametassa kevalassa dukkhakkhandhassa nirodho hotī’”ti.

Evaṁ vutte, so brāhmaṇo bhagavantaṁ etadavoca:

“abhikkantaṁ, bho gotama, abhikkantaṁ, bho gotama …pe…

upāsakaṁ maṁ bhavaṁ gotamo dhāretu ajjatagge pāṇupetaṁ saraṇaṁ gatan”ti.

Chaṭṭhaṁ.