Tatiyapabbatasutta

Sāvatthiyaṁ viharati.

“Seyyathāpi, bhikkhave, puriso sinerussa pabbatarājassa satta muggamattiyo pāsāṇasakkharā upanikkhipeyya.

Taṁ kiṁ maññatha, bhikkhave,

katamaṁ nu kho bahutaraṁ, yā vā satta muggamattiyo pāsāṇasakkharā upanikkhittā yo vā sineru pabbatarājā”ti?

“Etadeva, bhante, bahutaraṁ yadidaṁ sineru pabbatarājā;

appamattikā satta muggamattiyo pāsāṇasakkharā upanikkhittā.

Neva satimaṁ kalaṁ upenti na sahassimaṁ kalaṁ upenti na satasahassimaṁ kalaṁ upenti sineruṁ pabbatarājānaṁ upanidhāya satta muggamattiyo pāsāṇasakkharā upanikkhittā”ti.

“Evameva kho, bhikkhave, ariyasāvakassa diṭṭhisampannassa puggalassa adhigamaṁ upanidhāya aññatitthiyasamaṇabrāhmaṇaparibbājakānaṁ adhigamo neva satimaṁ kalaṁ upeti na sahassimaṁ kalaṁ upeti na satasahassimaṁ kalaṁ upeti.

Evaṁ mahādhigamo, bhikkhave, diṭṭhisampanno puggalo, evaṁ mahābhiñño”ti.

Ekādasamaṁ.

Abhisamayasaṁyuttaṁ samattaṁ.

Tassuddānaṁ

Nakhasikhā pokkharaṇī,

sambhejjaudake ca dve;

Dve pathavī dve samuddā,

tayo ca pabbatūpamāti.