Verambhasutta

Sāvatthiyaṁ viharati.

“Dāruṇo, bhikkhave, lābhasakkārasiloko …pe… adhigamāya.

Upari, bhikkhave, ākāse verambhā nāma vātā vāyanti.

Tattha yo pakkhī gacchati tamenaṁ verambhā vātā khipanti.

Tassa verambhavātakkhittassa aññeneva pādā gacchanti, aññena pakkhā gacchanti, aññena sīsaṁ gacchati, aññena kāyo gacchati.

Evameva kho, bhikkhave, idhekacco bhikkhu lābhasakkārasilokena abhibhūto pariyādiṇṇacitto pubbaṇhasamayaṁ nivāsetvā pattacīvaramādāya gāmaṁ vā nigamaṁ vā piṇḍāya pavisati arakkhiteneva kāyena arakkhitāya vācāya arakkhitena cittena, anupaṭṭhitāya satiyā, asaṁvutehi indriyehi.

So tattha passati mātugāmaṁ dunnivatthaṁ vā duppārutaṁ vā.

Tassa mātugāmaṁ disvā dunnivatthaṁ vā duppārutaṁ vā rāgo cittaṁ anuddhaṁseti.

So rāgānuddhaṁsitena cittena sikkhaṁ paccakkhāya hīnāyāvattati.

Tassa aññe cīvaraṁ haranti, aññe pattaṁ haranti, aññe nisīdanaṁ haranti, aññe sūcigharaṁ haranti, verambhavātakkhittasseva sakuṇassa.

Evaṁ dāruṇo kho, bhikkhave, lābhasakkārasiloko …pe…

evañhi vo, bhikkhave, sikkhitabban”ti.

Navamaṁ.