Bhārasutta

Sāvatthiyaṁ … tatra kho …

“bhārañca vo, bhikkhave, desessāmi bhārahārañca bhārādānañca bhāranikkhepanañca.

Taṁ suṇātha.

Katamo ca, bhikkhave, bhāro?

Pañcupādānakkhandhā tissa vacanīyaṁ.

Katame pañca?

Rūpupādānakkhandho, vedanupādānakkhandho, saññupādānakkhandho, saṅkhārupādānakkhandho, viññāṇupādānakkhandho;

ayaṁ vuccati, bhikkhave, bhāro.

Katamo ca, bhikkhave, bhārahāro?

Puggalo tissa vacanīyaṁ.

Yvāyaṁ āyasmā evaṁnāmo evaṅgotto;

ayaṁ vuccati, bhikkhave, bhārahāro.

Katamañca, bhikkhave, bhārādānaṁ?

Yāyaṁ taṇhā ponobhavikā nandīrāgasahagatā tatratatrābhinandinī, seyyathidaṁ—

kāmataṇhā, bhavataṇhā, vibhavataṇhā.

Idaṁ vuccati, bhikkhave, bhārādānaṁ.

Katamañca, bhikkhave, bhāranikkhepanaṁ?

Yo tassāyeva taṇhāya asesavirāganirodho cāgo paṭinissaggo mutti anālayo.

Idaṁ vuccati, bhikkhave, bhāranikkhepanan”ti.

Idamavoca bhagavā.

Idaṁ vatvāna sugato athāparaṁ etadavoca satthā:

“Bhārā have pañcakkhandhā,

bhārahāro ca puggalo;

Bhārādānaṁ dukhaṁ loke,

bhāranikkhepanaṁ sukhaṁ.

Nikkhipitvā garuṁ bhāraṁ,

aññaṁ bhāraṁ anādiya;

Samūlaṁ taṇhamabbuyha,

nicchāto parinibbuto”ti.

Paṭhamaṁ.