Subhasutta

Evaṁ me sutaṁ—

ekaṁ samayaṁ bhagavā uruvelāyaṁ viharati najjā nerañjarāya tīre ajapālanigrodhamūle paṭhamābhisambuddho.

Tena kho pana samayena bhagavā rattandhakāratimisāyaṁ abbhokāse nisinno hoti, devo ca ekamekaṁ phusāyati.

Atha kho māro pāpimā, bhagavato bhayaṁ chambhitattaṁ lomahaṁsaṁ uppādetukāmo, yena bhagavā tenupasaṅkami; upasaṅkamitvā bhagavato avidūre uccāvacā vaṇṇanibhā upadaṁseti, subhā ceva asubhā ca.

Atha kho bhagavā “māro ayaṁ pāpimā” iti viditvā māraṁ pāpimantaṁ gāthāhi ajjhabhāsi:

“Saṁsaraṁ dīghamaddhānaṁ,

vaṇṇaṁ katvā subhāsubhaṁ;

Alaṁ te tena pāpima,

nihato tvamasi antaka.

Ye ca kāyena vācāya,

manasā ca susaṁvutā;

Na te māravasānugā,

na te mārassa baddhagū”ti.

Atha kho māro …pe… tatthevantaradhāyīti.