Vajirāsutta

Sāvatthinidānaṁ.

Atha kho vajirā bhikkhunī pubbaṇhasamayaṁ nivāsetvā pattacīvaramādāya sāvatthiṁ piṇḍāya pāvisi.

Sāvatthiyaṁ piṇḍāya caritvā pacchābhattaṁ piṇḍapātapaṭikkantā yena andhavanaṁ tenupasaṅkami divāvihārāya.

Andhavanaṁ ajjhogāhetvā aññatarasmiṁ rukkhamūle divāvihāraṁ nisīdi.

Atha kho māro pāpimā vajirāya bhikkhuniyā bhayaṁ chambhitattaṁ lomahaṁsaṁ uppādetukāmo samādhimhā cāvetukāmo yena vajirā bhikkhunī tenupasaṅkami; upasaṅkamitvā vajiraṁ bhikkhuniṁ gāthāya ajjhabhāsi:

“Kenāyaṁ pakato satto,

kuvaṁ sattassa kārako;

Kuvaṁ satto samuppanno,

kuvaṁ satto nirujjhatī”ti.

Atha kho vajirāya bhikkhuniyā etadahosi:

“ko nu khvāyaṁ manusso vā amanusso vā gāthaṁ bhāsatī”ti?

Atha kho vajirāya bhikkhuniyā etadahosi:

“māro kho ayaṁ pāpimā mama bhayaṁ chambhitattaṁ lomahaṁsaṁ uppādetukāmo samādhimhā cāvetukāmo gāthaṁ bhāsatī”ti.

Atha kho vajirā bhikkhunī “māro ayaṁ pāpimā” iti viditvā, māraṁ pāpimantaṁ gāthāhi paccabhāsi:

“Kiṁ nu sattoti paccesi,

māra diṭṭhigataṁ nu te;

Suddhasaṅkhārapuñjoyaṁ,

nayidha sattupalabbhati.

Yathā hi aṅgasambhārā,

hoti saddo ratho iti;

Evaṁ khandhesu santesu,

hoti sattoti sammuti.

Dukkhameva hi sambhoti,

dukkhaṁ tiṭṭhati veti ca;

Nāññatra dukkhā sambhoti,

nāññaṁ dukkhā nirujjhatī”ti.

Atha kho māro pāpimā “jānāti maṁ vajirā bhikkhunī”ti dukkhī dummano tatthevantaradhāyīti.

Bhikkhunīvaggo paṭhamo.

Tassuddānaṁ

Āḷavikā ca somā ca,

Gotamī vijayā saha;

Uppalavaṇṇā ca cālā,

Upacālā sīsupacālā ca;

Selā vajirāya te dasāti.

Bhikkhunīsaṁyuttaṁ samattaṁ.