Siṅgālasutta
Sāvatthiyaṁ viharati.
“Assuttha no tumhe, bhikkhave, rattiyā paccūsasamayaṁ jarasiṅgālassa vassamānassā”ti?
“Evaṁ, bhante”.
“Eso kho, bhikkhave, jarasiṅgālo ukkaṇḍakena nāma rogajātena phuṭṭho.
So yena yena icchati tena tena gacchati;
yattha yattha icchati tattha tattha tiṭṭhati;
yattha yattha icchati tattha tattha nisīdati;
yattha yattha icchati tattha tattha nipajjati;
sītakopi naṁ vāto upavāyati.
Sādhu khvassa, bhikkhave, yaṁ idhekacco sakyaputtiyapaṭiñño evarūpampi attabhāvapaṭilābhaṁ paṭisaṁvediyetha.
Tasmātiha, bhikkhave, evaṁ sikkhitabbaṁ:
‘appamattā viharissāmā’ti.
Evañhi vo, bhikkhave, sikkhitabban”ti.
Ekādasamaṁ.