Natumhākasutta

Sāvatthinidānaṁ.

“Yaṁ, bhikkhave, na tumhākaṁ, taṁ pajahatha.

Taṁ vo pahīnaṁ hitāya sukhāya bhavissati.

Kiñca, bhikkhave, na tumhākaṁ?

Rūpaṁ, bhikkhave, na tumhākaṁ, taṁ pajahatha.

Taṁ vo pahīnaṁ hitāya sukhāya bhavissati.

Vedanā na tumhākaṁ, taṁ pajahatha.

Sā vo pahīnā hitāya sukhāya bhavissati.

Saññā na tumhākaṁ …

saṅkhārā na tumhākaṁ, te pajahatha.

Te vo pahīnā hitāya sukhāya bhavissanti.

Viññāṇaṁ na tumhākaṁ, taṁ pajahatha.

Taṁ vo pahīnaṁ hitāya sukhāya bhavissati.

Seyyathāpi, bhikkhave, yaṁ imasmiṁ jetavane tiṇakaṭṭhasākhāpalāsaṁ taṁ jano hareyya vā ḍaheyya vā yathāpaccayaṁ vā kareyya.

Api nu tumhākaṁ evamassa:

‘amhe jano harati vā ḍahati vā yathāpaccayaṁ vā karotī’”ti?

“No hetaṁ, bhante”.

“Taṁ kissa hetu”?

“Na hi no etaṁ, bhante, attā vā attaniyaṁ vā”ti.

“Evameva kho, bhikkhave, rūpaṁ na tumhākaṁ, taṁ pajahatha.

Taṁ vo pahīnaṁ hitāya sukhāya bhavissati.

Vedanā na tumhākaṁ, taṁ pajahatha.

Sā vo pahīnā hitāya sukhāya bhavissati.

Saññā na tumhākaṁ …

saṅkhārā na tumhākaṁ …

viññāṇaṁ na tumhākaṁ, taṁ pajahatha.

Taṁ vo pahīnaṁ hitāya sukhāya bhavissatī”ti.

Paṭhamaṁ.