Jalābujadānūpakārasutta

Sāvatthinidānaṁ.

Ekamantaṁ nisinno kho so bhikkhu bhagavantaṁ etadavoca:

“ko nu kho, bhante, hetu, ko paccayo, yena midhekacco kāyassa bhedā paraṁ maraṇā jalābujānaṁ supaṇṇānaṁ …pe…

saṁsedajānaṁ supaṇṇānaṁ …pe…

opapātikānaṁ supaṇṇānaṁ sahabyataṁ upapajjatī”ti?

“Idha, bhikkhu, ekacco kāyena dvayakārī hoti, vācāya dvayakārī, manasā dvayakārī.

Tassa sutaṁ hoti:

‘opapātikā supaṇṇā dīghāyukā vaṇṇavanto sukhabahulā’ti.

Tassa evaṁ hoti:

‘aho vatāhaṁ kāyassa bhedā paraṁ maraṇā opapātikānaṁ supaṇṇānaṁ sahabyataṁ upapajjeyyan’ti.

So annaṁ deti …pe…

pānaṁ deti …pe…

padīpeyyaṁ deti.

So kāyassa bhedā paraṁ maraṇā opapātikānaṁ supaṇṇānaṁ sahabyataṁ upapajjati.

Ayaṁ kho, bhikkhu, hetu, ayaṁ paccayo, yena midhekacco kāyassa bhedā paraṁ maraṇā opapātikānaṁ supaṇṇānaṁ sahabyataṁ upapajjatī”ti.

Chacattālīsamaṁ.

(Evaṁ piṇḍakena chacattālīsaṁ suttantā honti.)

Supaṇṇavaggo paṭhamo.

Tassuddānaṁ

Suddhikaṁ haranti ceva,

dvayakārī ca caturo;

Dānūpakārā tālīsaṁ,

supaṇṇe suppakāsitāti.

Supaṇṇasaṁyuttaṁ samattaṁ.