Paṭhamanatumhākasutta

“Yaṁ, bhikkhave, na tumhākaṁ taṁ pajahatha.

Taṁ vo pahīnaṁ hitāya sukhāya bhavissati.

Kiñca, bhikkhave, na tumhākaṁ?

Cakkhu, bhikkhave, na tumhākaṁ; taṁ pajahatha.

Taṁ vo pahīnaṁ hitāya sukhāya bhavissati …pe…

jivhā na tumhākaṁ; taṁ pajahatha.

Sā vo pahīnā hitāya sukhāya bhavissati …pe…

mano na tumhākaṁ; taṁ pajahatha.

So vo pahīno hitāya sukhāya bhavissati.

Seyyathāpi, bhikkhave, yaṁ imasmiṁ jetavane tiṇakaṭṭhasākhāpalāsaṁ taṁ jano hareyya vā ḍaheyya vā yathāpaccayaṁ vā kareyya, api nu tumhākaṁ evamassa:

‘amhe jano harati vā ḍahati vā yathāpaccayaṁ vā karotī’”ti?

“No hetaṁ, bhante”.

“Taṁ kissa hetu”?

“Na hi no etaṁ, bhante, attā vā attaniyaṁ vā”ti.

“Evameva kho, bhikkhave, cakkhu na tumhākaṁ; taṁ pajahatha.

Taṁ vo pahīnaṁ hitāya sukhāya bhavissati …pe…

jivhā na tumhākaṁ; taṁ pajahatha.

Sā vo pahīnā hitāya sukhāya bhavissati …pe…

mano na tumhākaṁ; taṁ pajahatha.

So vo pahīno hitāya sukhāya bhavissatī”ti.

Pañcamaṁ.