Sappasutta

Evaṁ me sutaṁ—

ekaṁ samayaṁ bhagavā rājagahe viharati veḷuvane kalandakanivāpe.

Tena kho pana samayena bhagavā rattandhakāratimisāyaṁ abbhokāse nisinno hoti, devo ca ekamekaṁ phusāyati.

Atha kho māro pāpimā bhagavato bhayaṁ chambhitattaṁ lomahaṁsaṁ uppādetukāmo mahantaṁ sapparājavaṇṇaṁ abhinimminitvā yena bhagavā tenupasaṅkami.

Seyyathāpi nāma mahatī ekarukkhikā nāvā;

evamassa kāyo hoti.

Seyyathāpi nāma mahantaṁ soṇḍikākiḷañjaṁ;

evamassa phaṇo hoti.

Seyyathāpi nāma mahatī kosalikā kaṁsapāti;

evamassa akkhīni bhavanti.

Seyyathāpi nāma deve gaḷagaḷāyante vijjullatā niccharanti;

evamassa mukhato jivhā niccharati.

Seyyathāpi nāma kammāragaggariyā dhamamānāya saddo hoti;

evamassa assāsapassāsānaṁ saddo hoti.

Atha kho bhagavā “māro ayaṁ pāpimā” iti viditvā māraṁ pāpimantaṁ gāthāhi ajjhabhāsi:

“Yo suññagehāni sevati,

Seyyā so muni attasaññato;

Vossajja careyya tattha so,

Patirūpañhi tathāvidhassa taṁ.

Carakā bahū bheravā bahū,

Atho ḍaṁsasarīsapā bahū;

Lomampi na tattha iñjaye,

Suññāgāragato mahāmuni.

Nabhaṁ phaleyya pathavī caleyya,

Sabbepi pāṇā uda santaseyyuṁ;

Sallampi ce urasi pakappayeyyuṁ,

Upadhīsu tāṇaṁ na karonti buddhā”ti.

Atha kho māro pāpimā “jānāti maṁ bhagavā, jānāti maṁ sugato”ti dukkhī dummano tatthevantaradhāyīti.