Animittapañhāsutta

“‘Animitto cetosamādhi, animitto cetosamādhī’ti vuccati.

Katamo nu kho animitto cetosamādhīti?

Tassa mayhaṁ, āvuso, etadahosi:

‘idha bhikkhu sabbanimittānaṁ amanasikārā animittaṁ cetosamādhiṁ upasampajja viharati.

Ayaṁ vuccati animitto cetosamādhī’ti.

So khvāhaṁ, āvuso, sabbanimittānaṁ amanasikārā animittaṁ cetosamādhiṁ upasampajja viharāmi.

Tassa mayhaṁ, āvuso, iminā vihārena viharato nimittānusāri viññāṇaṁ hoti.

Atha kho maṁ, āvuso, bhagavā iddhiyā upasaṅkamitvā etadavoca:

‘moggallāna, moggallāna.

Mā, brāhmaṇa, animittaṁ cetosamādhiṁ pamādo, animitte cetosamādhismiṁ cittaṁ saṇṭhapehi, animitte cetosamādhismiṁ cittaṁ ekodiṁ karohi, animitte cetosamādhismiṁ cittaṁ samādahā’ti.

So khvāhaṁ, āvuso, aparena samayena sabbanimittānaṁ amanasikārā animittaṁ cetosamādhiṁ upasampajja vihāsiṁ.

Yañhi taṁ, āvuso, sammā vadamāno vadeyya:

‘satthārānuggahito sāvako mahābhiññataṁ patto’ti, mamaṁ taṁ sammā vadamāno vadeyya:

‘satthārānuggahito sāvako mahābhiññataṁ patto’”ti.

Navamaṁ.