Parāyanasutta

“Parāyanañca vo, bhikkhave, desessāmi parāyanagāmiñca maggaṁ.

Taṁ suṇātha.

Katamañca, bhikkhave, parāyanaṁ?

Yo, bhikkhave, rāgakkhayo dosakkhayo mohakkhayo—

idaṁ vuccati, bhikkhave, parāyanaṁ.

Katamo ca, bhikkhave, parāyanagāmī maggo?

Kāyagatāsati.

Ayaṁ vuccati, bhikkhave, parāyanagāmimaggo.

Iti kho, bhikkhave, desitaṁ vo mayā parāyanaṁ, desito parāyanagāmimaggo.

Yaṁ, bhikkhave, satthārā karaṇīyaṁ sāvakānaṁ hitesinā anukampakena anukampaṁ upādāya, kataṁ vo taṁ mayā.

Etāni, bhikkhave, rukkhamūlāni, etāni suññāgārāni. Jhāyatha, bhikkhave, mā pamādattha; mā pacchā vippaṭisārino ahuvattha. Ayaṁ vo amhākaṁ anusāsanī”ti.

(Yathā asaṅkhataṁ tathā vitthāretabbaṁ.)

Tettiṁsatimaṁ.

Dutiyo vaggo.

Tassuddānaṁ

Asaṅkhataṁ anataṁ anāsavaṁ,

Saccañca pāraṁ nipuṇaṁ sududdasaṁ;

Ajajjaraṁ dhuvaṁ apalokitaṁ,

Anidassanaṁ nippapañca santaṁ.

Amataṁ paṇītañca sivañca khemaṁ,

Taṇhākkhayo acchariyañca abbhutaṁ;

Anītikaṁ anītikadhammaṁ,

Nibbānametaṁ sugatena desitaṁ.

Abyābajjho virāgo ca,

suddhi mutti anālayo;

Dīpo leṇañca tāṇañca,

saraṇañca parāyananti.

Asaṅkhatasaṁyuttaṁ samattaṁ.