Abhayasutta

Evaṁ me sutaṁ—

ekaṁ samayaṁ bhagavā rājagahe viharati gijjhakūṭe pabbate.

Atha kho abhayo rājakumāro yena bhagavā tenupasaṅkami; upasaṅkamitvā bhagavantaṁ abhivādetvā ekamantaṁ nisīdi. Ekamantaṁ nisinno kho abhayo rājakumāro bhagavantaṁ etadavoca:

“pūraṇo, bhante, kassapo evamāha:

‘natthi hetu, natthi paccayo aññāṇāya adassanāya.

Ahetu, appaccayo aññāṇaṁ adassanaṁ hoti.

Natthi hetu, natthi paccayo ñāṇāya dassanāya.

Ahetu, appaccayo ñāṇaṁ dassanaṁ hotī’ti.

Idha bhagavā kimāhā”ti?

“Atthi, rājakumāra, hetu, atthi paccayo aññāṇāya adassanāya.

Sahetu, sappaccayo aññāṇaṁ adassanaṁ hoti.

Atthi, rājakumāra, hetu, atthi paccayo ñāṇāya dassanāya.

Sahetu, sappaccayo ñāṇaṁ dassanaṁ hotī”ti.

“Katamo pana, bhante, hetu, katamo paccayo aññāṇāya adassanāya?

Kathaṁ sahetu, sappaccayo aññāṇaṁ adassanaṁ hotī”ti?

“Yasmiṁ kho, rājakumāra, samaye kāmarāgapariyuṭṭhitena cetasā viharati kāmarāgaparetena, uppannassa ca kāmarāgassa nissaraṇaṁ yathābhūtaṁ na jānāti na passati—

ayampi kho, rājakumāra, hetu, ayaṁ paccayo aññāṇāya adassanāya.

Evampi sahetu sappaccayo aññāṇaṁ adassanaṁ hoti.

Puna caparaṁ, rājakumāra, yasmiṁ samaye byāpādapariyuṭṭhitena cetasā viharati byāpādaparetena …pe…

thinamiddhapariyuṭṭhitena …pe…

uddhaccakukkuccapariyuṭṭhitena …pe…

vicikicchāpariyuṭṭhitena cetasā viharati vicikicchāparetena, uppannāya ca vicikicchāya nissaraṇaṁ yathābhūtaṁ na jānāti na passati—

ayampi kho, rājakumāra, hetu, ayaṁ paccayo aññāṇāya adassanāya.

Evampi sahetu sappaccayo aññāṇaṁ adassanaṁ hotī”ti.

“Ko nāmāyaṁ, bhante, dhammapariyāyo”ti?

“Nīvaraṇā nāmete, rājakumārā”ti.

“Taggha, bhagavā, nīvaraṇā;

taggha, sugata, nīvaraṇā.

Ekamekenapi kho, bhante, nīvaraṇena abhibhūto yathābhūtaṁ na jāneyya na passeyya, ko pana vādo pañcahi nīvaraṇehi?

Katamo pana, bhante, hetu, katamo paccayo ñāṇāya dassanāya?

Kathaṁ sahetu, sappaccayo ñāṇaṁ dassanaṁ hotī”ti?

“Idha, rājakumāra, bhikkhu satisambojjhaṅgaṁ bhāveti vivekanissitaṁ virāganissitaṁ nirodhanissitaṁ vossaggapariṇāmiṁ.

So satisambojjhaṅgaṁ bhāvitena cittena yathābhūtaṁ jānāti passati—

ayampi kho, rājakumāra, hetu, ayaṁ paccayo ñāṇāya dassanāya.

Evampi sahetu, sappaccayo ñāṇaṁ dassanaṁ hoti.

Puna caparaṁ, rājakumāra, bhikkhu …pe…

upekkhāsambojjhaṅgaṁ bhāveti vivekanissitaṁ virāganissitaṁ nirodhanissitaṁ vossaggapariṇāmiṁ.

So upekkhāsambojjhaṅgaṁ bhāvitena cittena yathābhūtaṁ jānāti passati—

ayampi kho, rājakumāra, hetu, ayaṁ paccayo ñāṇāya dassanāya.

Evaṁ sahetu, sappaccayo ñāṇaṁ dassanaṁ hotī”ti.

“Ko nāmāyaṁ, bhante, dhammapariyāyo”ti?

“Bojjhaṅgā nāmete, rājakumārā”ti.

“Taggha, bhagavā, bojjhaṅgā;

taggha, sugata, bojjhaṅgā.

Ekamekenapi kho, bhante, bojjhaṅgena samannāgato yathābhūtaṁ jāneyya passeyya, ko pana vādo sattahi bojjhaṅgehi?

Yopi me, bhante, gijjhakūṭaṁ pabbataṁ ārohantassa kāyakilamatho cittakilamatho, sopi me paṭippassaddho, dhammo ca me abhisamito”ti.

Chaṭṭhaṁ.

Sākacchavaggo chaṭṭho.

Tassuddānaṁ

Āhārā pariyāyamaggi,

mettaṁ saṅgāravena ca;

Abhayo pucchito pañhaṁ,

gijjhakūṭamhi pabbateti.