Jarādhammasutta

Evaṁ me sutaṁ—

ekaṁ samayaṁ bhagavā sāvatthiyaṁ viharati pubbārāme migāramātupāsāde.

Tena kho pana samayena bhagavā sāyanhasamayaṁ paṭisallānā vuṭṭhito pacchātape nisinno hoti piṭṭhiṁ otāpayamāno.

Atha kho āyasmā ānando yena bhagavā tenupasaṅkami; upasaṅkamitvā bhagavantaṁ abhivādetvā bhagavato gattāni pāṇinā anomajjanto bhagavantaṁ etadavoca:

“acchariyaṁ, bhante, abbhutaṁ, bhante.

Na cevaṁ dāni, bhante, bhagavato tāva parisuddho chavivaṇṇo pariyodāto, sithilāni ca gattāni sabbāni valiyajātāni, purato pabbhāro ca kāyo, dissati ca indriyānaṁ aññathattaṁ—

cakkhundriyassa sotindriyassa ghānindriyassa jivhindriyassa kāyindriyassā”ti.

“Evañhetaṁ, ānanda, hoti—

jarādhammo yobbaññe, byādhidhammo ārogye, maraṇadhammo jīvite.

Na ceva tāva parisuddho hoti chavivaṇṇo pariyodāto, sithilāni ca honti gattāni sabbāni valiyajātāni, purato pabbhāro ca kāyo, dissati ca indriyānaṁ aññathattaṁ—

cakkhundriyassa sotindriyassa ghānindriyassa jivhindriyassa kāyindriyassā”ti.

Idamavoca bhagavā.

Idaṁ vatvā ca sugato athāparaṁ etadavoca satthā:

“Dhī taṁ jammi jare atthu,

dubbaṇṇakaraṇī jare;

Tāva manoramaṁ bimbaṁ,

jarāya abhimadditaṁ.

Yopi vassasataṁ jīve,

sopi maccuparāyaṇo;

Na kiñci parivajjeti,

sabbamevābhimaddatī”ti.

Paṭhamaṁ.