Sīlapāramī 1

“Yadā ahosiṁ pavane,

kuñjaro mātuposako;

Na tadā atthi mahiyā,

guṇena mama sādiso.

Pavane disvā vanacaro,

rañño maṁ paṭivedayi;

‘Tavānucchavo mahārāja,

gajo vasati kānane.

Na tassa parikkhāyattho,

napi āḷakakāsuyā;

Saha gahite soṇḍāya,

sayameva idhehi’ti.

Tassa taṁ vacanaṁ sutvā,

rājāpi tuṭṭhamānaso;

Pesesi hatthidamakaṁ,

chekācariyaṁ susikkhitaṁ.

Gantvā so hatthidamako,

addasa padumassare;

Bhisamuḷālaṁ uddharantaṁ,

yāpanatthāya mātuyā.

Viññāya me sīlaguṇaṁ,

lakkhaṇaṁ upadhārayi;

‘Ehi puttā’ti vatvāna,

mama soṇḍāya aggahi.

Yaṁ me tadā pākatikaṁ,

sarīrānugataṁ balaṁ;

Ajja nāgasahassānaṁ,

balena samasādisaṁ.

Yadihaṁ tesaṁ pakuppeyyaṁ,

upetānaṁ gahaṇāya maṁ;

Paṭibalo bhave tesaṁ,

yāva rajjampi mānusaṁ.

Api cāhaṁ sīlarakkhāya,

Sīlapāramipūriyā;

Na karomi citte aññathattaṁ,

Pakkhipantaṁ mamāḷake.

Yadi te maṁ tattha koṭṭeyyuṁ,

pharasūhi tomarehi ca;

Neva tesaṁ pakuppeyyaṁ,

sīlakhaṇḍabhayā mamā”ti.

Mātuposakacariyaṁ paṭhamaṁ.