Sīlapāramī 4

“Punāparaṁ yadā homi,

cūḷabodhi susīlavā;

Bhavaṁ disvāna bhayato,

nekkhammaṁ abhinikkhamiṁ.

Yā me dutiyikā āsi,

brāhmaṇī kanakasannibhā;

Sāpi vaṭṭe anapekkhā,

nekkhammaṁ abhinikkhami.

Nirālayā chinnabandhū,

anapekkhā kule gaṇe;

Carantā gāmanigamaṁ,

bārāṇasimupāgamuṁ.

Tattha vasāma nipakā,

asaṁsaṭṭhā kule gaṇe;

Nirākule appasadde,

rājuyyāne vasāmubho.

Uyyānadassanaṁ gantvā,

rājā addasa brāhmaṇiṁ;

Upagamma mamaṁ pucchi,

‘tuyhesā kā kassa bhariyā’.

Evaṁ vutte, ahaṁ tassa,

idaṁ vacanamabraviṁ;

‘Na mayhaṁ bhariyā esā,

sahadhammā ekasāsanī’.

Tissā sārattagadhito,

gāhāpetvāna ceṭake;

Nippīḷayanto balasā,

antepuraṁ pavesayi.

Odapattakiyā mayhaṁ,

sahajā ekasāsanī;

Ākaḍḍhitvā nayantiyā,

kopo me upapajjatha.

Saha kope samuppanne,

sīlabbatamanussariṁ;

Tattheva kopaṁ niggaṇhiṁ,

nādāsiṁ vaḍḍhitūpari.

Yadi naṁ brāhmaṇiṁ koci,

koṭṭeyya tiṇhasattiyā;

Neva sīlaṁ pabhindeyyaṁ,

bodhiyāyeva kāraṇā.

Na mesā brāhmaṇī dessā,

napi me balaṁ na vijjati;

Sabbaññutaṁ piyaṁ mayhaṁ,

tasmā sīlānurakkhisan”ti.

Cūḷabodhicariyaṁ catutthaṁ.