Sīlapāramī 9

“Pañcālaraṭṭhe nagaravare,

Kapilāyaṁ puruttame;

Rājā jayaddiso nāma,

Sīlaguṇamupāgato.

Tassa rañño ahaṁ putto,

Sutadhammo susīlavā;

Alīnasatto guṇavā,

Anurakkhaparijano sadā.

Pitā me migavaṁ gantvā,

porisādaṁ upāgami;

So me pitumaggahesi,

‘bhakkhosi mama mā cali’.

Tassa taṁ vacanaṁ sutvā,

bhīto tasitavedhito;

Ūrukkhambho ahu tassa,

disvāna porisādakaṁ.

Migavaṁ gahetvā muñcassu,

katvā āgamanaṁ puna;

Brāhmaṇassa dhanaṁ datvā,

pitā āmantayī mamaṁ.

‘Rajjaṁ putta paṭipajja,

mā pamajji puraṁ idaṁ;

Kataṁ me porisādena,

mama āgamanaṁ puna’.

Mātāpitū ca vanditvā,

nimminitvāna attanā;

Nikkhipitvā dhanuṁ khaggaṁ,

porisādaṁ upāgamiṁ.

Sasatthahatthūpagataṁ,

kadāci so tasissati;

Tena bhijjissati sīlaṁ,

parittāsaṁ kate mayi.

Sīlakhaṇḍabhayā mayhaṁ,

tassa dessaṁ na byāhariṁ;

Mettacitto hitavādī,

idaṁ vacanamabraviṁ.

‘Ujjālehi mahāaggiṁ,

papatissāmi rukkhato;

Tvaṁ pakkakālamaññāya,

bhakkhaya maṁ pitāmaha’.

Iti sīlavataṁ hetu,

nārakkhiṁ mama jīvitaṁ;

Pabbājesiṁ cahaṁ tassa,

sadā pāṇātipātikan”ti.

Alīnasattucariyaṁ navamaṁ.