Sīlapāramī 10

“Punāparaṁ yadā homi,

saṅkhapālo mahiddhiko;

Dāṭhāvudho ghoraviso,

dvijivho uragādhibhū.

Catuppathe mahāmagge,

nānājanasamākule;

Caturo aṅge adhiṭṭhāya,

tattha vāsamakappayiṁ.

Chaviyā cammena maṁsena,

Nahāruaṭṭhikehi vā;

Yassa etena karaṇīyaṁ,

Dinnaṁyeva harātu so.

Addasaṁsu bhojaputtā,

kharā luddā akāruṇā;

Upagañchuṁ mamaṁ tattha,

daṇḍamuggarapāṇino.

Nāsāya vinivijjhitvā,

naṅguṭṭhe piṭṭhikaṇṭake;

Kāje āropayitvāna,

bhojaputtā hariṁsu maṁ.

Sasāgarantaṁ pathaviṁ,

sakānanaṁ sapabbataṁ;

Icchamāno cahaṁ tattha,

nāsāvātena jhāpaye.

Sūlehi vinivijjhante,

Koṭṭayantepi sattibhi;

Bhojaputte na kuppāmi,

Esā me sīlapāramī”ti.

Saṅkhapālacariyaṁ dasamaṁ.

Hatthināgavaggo dutiyo.

Tassuddānaṁ

Hatthināgo bhūridatto,

campeyyo bodhi mahiṁso;

Ruru mātaṅgo dhammo ca,

atrajo ca jayaddiso.

Ete nava sīlabalā,

parikkhārā padesikā;

Jīvitaṁ parirakkhitvā,

sīlāni anurakkhisaṁ.

Saṅkhapālassa me sato,

sabbakālampi jīvitaṁ;

Yassa kassaci niyyattaṁ,

tasmā sā sīlapāramīti.

Sīlapāraminiddeso niṭṭhito.