Nekkhammapāramī 2

“Punāparaṁ yadā homi,

indapatthe puruttame;

Kāmito dayito putto,

somanassoti vissuto.

Sīlavā guṇasampanno,

kalyāṇapaṭibhānavā;

Vuḍḍhāpacāyī hirīmā,

saṅgahesu ca kovido.

Tassa rañño patikaro,

ahosi kuhakatāpaso;

Ārāmaṁ mālāvacchañca,

ropayitvāna jīvati.

Tamahaṁ disvāna kuhakaṁ,

thusarāsiṁva ataṇḍulaṁ;

Dumaṁva anto susiraṁ,

kadaliṁva asārakaṁ.

Natthimassa sataṁ dhammo,

sāmaññāpagato ayaṁ;

Hirīsukkadhammajahito,

jīvitavuttikāraṇā.

Kupito ahu paccanto,

aṭavīhi parantihi;

Taṁ nisedhetuṁ gacchanto,

anusāsi pitā mamaṁ.

‘Mā pamajji tuvaṁ tāta,

jaṭilaṁ uggatāpanaṁ;

Yadicchakaṁ pavattehi,

sabbakāmadado hi so’.

Tamahaṁ gantvānupaṭṭhānaṁ,

Idaṁ vacanamabraviṁ;

‘Kacci te gahapati kusalaṁ,

Kiṁ vā te āharīyatu’.

Tena so kupito āsi,

kuhako mānanissito;

‘Ghātāpemi tuvaṁ ajja,

raṭṭhā pabbājayāmi vā’.

Nisedhayitvā paccantaṁ,

rājā kuhakamabravi;

‘Kacci te bhante khamanīyaṁ,

sammāno te pavattito’.

Tassa ācikkhatī pāpo,

kumāro yathā nāsiyo;

Tassa taṁ vacanaṁ sutvā,

āṇāpesi mahīpati.

‘Sīsaṁ tattheva chinditvā,

katvāna catukhaṇḍikaṁ;

Rathiyā rathiyaṁ dassetha,

sā gati jaṭilahīḷitā’.

Tattha kāraṇikā gantvā,

caṇḍā luddā akāruṇā;

Mātu aṅke nisinnassa,

ākaḍḍhitvā nayanti maṁ.

Tesāhaṁ evamavacaṁ,

bandhataṁ gāḷhabandhanaṁ;

‘Rañño dassetha maṁ khippaṁ,

rājakiriyāni atthi me’.

Te maṁ rañño dassayiṁsu,

pāpassa pāpasevino;

Disvāna taṁ saññāpesiṁ,

mamañca vasamānayiṁ.

So maṁ tattha khamāpesi,

mahārajjamadāsi me;

Sohaṁ tamaṁ dālayitvā,

pabbajiṁ anagāriyaṁ.

Na me dessaṁ mahārajjaṁ,

kāmabhogo na dessiyo;

Sabbaññutaṁ piyaṁ mayhaṁ,

tasmā rajjaṁ pariccajin”ti.

Somanassacariyaṁ dutiyaṁ.