Dasabalasutta

Sāvatthiyaṁ viharati.

“Dasabalasamannāgato, bhikkhave, tathāgato catūhi ca vesārajjehi samannāgato āsabhaṁ ṭhānaṁ paṭijānāti, parisāsu sīhanādaṁ nadati, brahmacakkaṁ pavatteti—

iti rūpaṁ iti rūpassa samudayo iti rūpassa atthaṅgamo,

iti vedanā iti vedanāya samudayo iti vedanāya atthaṅgamo,

iti saññā iti saññāya samudayo iti saññāya atthaṅgamo,

iti saṅkhārā iti saṅkhārānaṁ samudayo iti saṅkhārānaṁ atthaṅgamo,

iti viññāṇaṁ iti viññāṇassa samudayo iti viññāṇassa atthaṅgamo.

Iti imasmiṁ sati idaṁ hoti, imassuppādā idaṁ uppajjati.

Imasmiṁ asati idaṁ na hoti, imassa nirodhā idaṁ nirujjhati.

Yadidaṁ avijjāpaccayā saṅkhārā;

saṅkhārapaccayā viññāṇaṁ …pe…

evametassa kevalassa dukkhakkhandhassa samudayo hoti.

Avijjāya tveva asesavirāganirodhā saṅkhāranirodho;

saṅkhāranirodhā viññāṇanirodho …pe…

evametassa kevalassa dukkhakkhandhassa nirodho hotī”ti.

Paṭhamaṁ.