Sattisutta

Sāvatthiyaṁ viharati.

“Seyyathāpi, bhikkhave, satti tiṇhaphalā.

Atha puriso āgaccheyya:

‘ahaṁ imaṁ sattiṁ tiṇhaphalaṁ pāṇinā vā muṭṭhinā vā paṭileṇissāmi paṭikoṭṭissāmi paṭivaṭṭessāmī’ti.

Taṁ kiṁ maññatha, bhikkhave,

bhabbo nu kho so puriso amuṁ sattiṁ tiṇhaphalaṁ pāṇinā vā muṭṭhinā vā paṭileṇetuṁ paṭikoṭṭetuṁ paṭivaṭṭetun”ti?

“No hetaṁ, bhante”.

“Taṁ kissa hetu”?

“Asu hi, bhante, satti tiṇhaphalā na sukarā pāṇinā vā muṭṭhinā vā paṭileṇetuṁ paṭikoṭṭetuṁ paṭivaṭṭetuṁ.

Yāvadeva ca pana so puriso kilamathassa vighātassa bhāgī assā”ti.

“Evameva kho, bhikkhave, yassa kassaci bhikkhuno mettācetovimutti bhāvitā bahulīkatā yānīkatā vatthukatā anuṭṭhitā paricitā susamāraddhā, tassa ce amanusso cittaṁ khipitabbaṁ maññeyya;

atha kho sveva amanusso kilamathassa vighātassa bhāgī assa.

Tasmātiha, bhikkhave, evaṁ sikkhitabbaṁ:

‘mettā no cetovimutti bhāvitā bhavissati bahulīkatā yānīkatā vatthukatā anuṭṭhitā paricitā susamāraddhā’ti.

Evañhi vo, bhikkhave, sikkhitabban”ti.

Pañcamaṁ.