Arahantasutta

Sāvatthinidānaṁ.

“Rūpaṁ, bhikkhave, aniccaṁ.

Yadaniccaṁ taṁ dukkhaṁ;

yaṁ dukkhaṁ tadanattā;

yadanattā taṁ ‘netaṁ mama, nesohamasmi, na meso attā’ti evametaṁ yathābhūtaṁ sammappaññāya daṭṭhabbaṁ.

Vedanā …

saññā …

saṅkhārā …

viññāṇaṁ aniccaṁ.

Yadaniccaṁ taṁ dukkhaṁ;

yaṁ dukkhaṁ tadanattā;

yadanattā taṁ ‘netaṁ mama, nesohamasmi, na meso attā’ti evametaṁ yathābhūtaṁ sammappaññāya daṭṭhabbaṁ.

Evaṁ passaṁ, bhikkhave, sutavā ariyasāvako rūpasmimpi nibbindati, vedanāyapi … saññāyapi … saṅkhāresupi … viññāṇasmimpi nibbindati.

Nibbindaṁ virajjati; virāgā vimuccati. Vimuttasmiṁ vimuttamiti ñāṇaṁ hoti.

‘Khīṇā jāti, vusitaṁ brahmacariyaṁ, kataṁ karaṇīyaṁ, nāparaṁ itthattāyā’ti pajānāti.

Yāvatā, bhikkhave, sattāvāsā, yāvatā bhavaggaṁ, ete aggā, ete seṭṭhā lokasmiṁ yadidaṁ arahanto”ti.

Idamavoca bhagavā.

Idaṁ vatvāna sugato athāparaṁ etadavoca satthā:

“Sukhino vata arahanto,

taṇhā tesaṁ na vijjati;

Asmimāno samucchinno,

mohajālaṁ padālitaṁ.

Anejaṁ te anuppattā,

cittaṁ tesaṁ anāvilaṁ;

Loke anupalittā te,

brahmabhūtā anāsavā.

Pañcakkhandhe pariññāya,

satta saddhammagocarā;

Pasaṁsiyā sappurisā,

puttā buddhassa orasā.

Sattaratanasampannā,

Tīsu sikkhāsu sikkhitā;

Anuvicaranti mahāvīrā,

Pahīnabhayabheravā.

Dasahaṅgehi sampannā,

mahānāgā samāhitā;

Ete kho seṭṭhā lokasmiṁ,

taṇhā tesaṁ na vijjati.

Asekhañāṇamuppannaṁ,

antimoyaṁ samussayo;

Yo sāro brahmacariyassa,

tasmiṁ aparapaccayā.

Vidhāsu na vikampanti,

vippamuttā punabbhavā;

Dantabhūmimanuppattā,

te loke vijitāvino.

Uddhaṁ tiriyaṁ apācīnaṁ,

nandī tesaṁ na vijjati;

Nadanti te sīhanādaṁ,

buddhā loke anuttarā”ti.

Catutthaṁ.