Catutthavagga

Vuttañhetaṁ bhagavatā vuttamarahatāti me sutaṁ:

“Yadā, bhikkhave, devo devakāyā cavanadhammo hoti, pañcassa pubbanimittāni pātubhavanti—

mālā milāyanti, vatthāni kilissanti, kacchehi sedā muccanti, kāye dubbaṇṇiyaṁ okkamati, sake devo devāsane nābhiramatīti.

Tamenaṁ, bhikkhave, devā ‘cavanadhammo ayaṁ devaputto’ti iti viditvā tīhi vācāhi anumodenti:

‘ito, bho, sugatiṁ gaccha.

Sugatiṁ gantvā suladdhalābhaṁ labha.

Suladdhalābhaṁ labhitvā suppatiṭṭhito bhavāhī’”ti.

Evaṁ vutte, aññataro bhikkhu bhagavantaṁ etadavoca:

“kiṁ nu kho, bhante, devānaṁ sugatigamanasaṅkhātaṁ.

Kiñca, bhante, devānaṁ suladdhalābhasaṅkhātaṁ.

Kiṁ pana, bhante, devānaṁ suppatiṭṭhitasaṅkhātan”ti?

“Manussattaṁ kho, bhikkhu, devānaṁ sugatigamanasaṅkhātaṁ.

Yaṁ manussabhūto samāno tathāgatappavedite dhammavinaye saddhaṁ paṭilabhati;

idaṁ kho, bhikkhu, devānaṁ suladdhalābhasaṅkhātaṁ.

Sā kho panassa saddhā niviṭṭhā hoti mūlajātā patiṭṭhitā daḷhā asaṁhāriyā samaṇena vā brāhmaṇena vā devena vā mārena vā brahmunā vā kenaci vā lokasmiṁ;

idaṁ kho, bhikkhu, devānaṁ suppatiṭṭhitasaṅkhātan”ti.

Etamatthaṁ bhagavā avoca.

Tatthetaṁ iti vuccati:

“Yadā devo devakāyā,

cavati āyusaṅkhayā;

Tayo saddā niccharanti,

devānaṁ anumodataṁ.

‘Ito bho sugatiṁ gaccha,

manussānaṁ sahabyataṁ;

Manussabhūto saddhamme,

labha saddhaṁ anuttaraṁ.

Sā te saddhā niviṭṭhassa,

mūlajātā patiṭṭhitā;

Yāvajīvaṁ asaṁhīrā,

saddhamme suppavedite.

Kāyaduccaritaṁ hitvā,

vacīduccaritāni ca;

Manoduccaritaṁ hitvā,

yañcaññaṁ dosasañhitaṁ.

Kāyena kusalaṁ katvā,

vācāya kusalaṁ bahuṁ;

Manasā kusalaṁ katvā,

appamāṇaṁ nirūpadhiṁ.

Tato opadhikaṁ puññaṁ,

katvā dānena taṁ bahuṁ;

Aññepi macce saddhamme,

brahmacariye nivesaya’.

Imāya anukampāya,

devā devaṁ yadā vidū;

Cavantaṁ anumodenti,

ehi deva punappunan”ti.

Ayampi attho vutto bhagavatā, iti me sutanti.

Catutthaṁ.