Mahākassapasutta

Evaṁ me sutaṁ—

ekaṁ samayaṁ bhagavā rājagahe viharati veḷuvane kalandakanivāpe.

Tena kho pana samayena āyasmā mahākassapo pippaliguhāyaṁ viharati ābādhiko dukkhito bāḷhagilāno.

Atha kho āyasmā mahākassapo aparena samayena tamhā ābādhā vuṭṭhāsi.

Atha kho āyasmato mahākassapassa tamhā ābādhā vuṭṭhitassa etadahosi:

“yannūnāhaṁ rājagahaṁ piṇḍāya paviseyyan”ti.

Tena kho pana samayena pañcamattāni devatāsatāni ussukkaṁ āpannāni honti āyasmato mahākassapassa piṇḍapātapaṭilābhāya.

Atha kho āyasmā mahākassapo tāni pañcamattāni devatāsatāni paṭikkhipitvā pubbaṇhasamayaṁ nivāsetvā pattacīvaramādāya rājagahaṁ piṇḍāya pāvisi—

yena daliddavisikhā kapaṇavisikhā pesakāravisikhā.

Addasā kho bhagavā āyasmantaṁ mahākassapaṁ rājagahe piṇḍāya carantaṁ yena daliddavisikhā kapaṇavisikhā pesakāravisikhā.

Atha kho bhagavā etamatthaṁ viditvā tāyaṁ velāyaṁ imaṁ udānaṁ udānesi:

“Anaññaposimaññātaṁ,

dantaṁ sāre patiṭṭhitaṁ;

Khīṇāsavaṁ vantadosaṁ,

tamahaṁ brūmi brāhmaṇan”ti.

Chaṭṭhaṁ.