Kulāvakasutta

Sāvatthiyaṁ.

“Bhūtapubbaṁ, bhikkhave, devāsurasaṅgāmo samupabyūḷho ahosi.

Tasmiṁ kho pana, bhikkhave, saṅgāme asurā jiniṁsu, devā parājiniṁsu.

Parājitā ca kho, bhikkhave, devā apāyaṁsveva uttarenamukhā, abhiyaṁsveva ne asurā.

Atha kho, bhikkhave, sakko devānamindo mātali saṅgāhakaṁ gāthāya ajjhabhāsi:

‘Kulāvakā mātali simbalismiṁ,

Īsāmukhena parivajjayassu;

Kāmaṁ cajāma asuresu pāṇaṁ,

Māyime dijā vikulāvakā ahesun’ti.

‘Evaṁ, bhaddantavā’ti kho, bhikkhave, mātali saṅgāhako sakkassa devānamindassa paṭissutvā sahassayuttaṁ ājaññarathaṁ paccudāvattesi.

Atha kho, bhikkhave, asurānaṁ etadahosi:

‘paccudāvatto kho dāni sakkassa devānamindassa sahassayutto ājaññaratho.

Dutiyampi kho devā asurehi saṅgāmessantī’ti bhītā asurapurameva pāvisiṁsu.

Iti kho, bhikkhave, sakkassa devānamindassa dhammena jayo ahosī”ti.