Bhikkhusutta

Sāvatthiyaṁ viharati.

“Yopi so, bhikkhave, bhikkhu arahaṁ khīṇāsavo tassapāhaṁ lābhasakkārasiloko antarāyāya vadāmī”ti.

Evaṁ vutte, āyasmā ānando bhagavantaṁ etadavoca:

“kissa pana, bhante, khīṇāsavassa bhikkhuno lābhasakkārasiloko antarāyāyā”ti?

“Yā hissa sā, ānanda, akuppā cetovimutti nāhaṁ tassā lābhasakkārasilokaṁ antarāyāya vadāmi.

Ye ca khvassa, ānanda, appamattassa ātāpino pahitattassa viharato diṭṭhadhammasukhavihārā adhigatā tesāhamassa lābhasakkārasilokaṁ antarāyāya vadāmi.

Evaṁ dāruṇo kho, ānanda, lābhasakkārasiloko kaṭuko pharuso antarāyiko anuttarassa yogakkhemassa adhigamāya.

Tasmātihānanda, evaṁ sikkhitabbaṁ:

‘uppannaṁ lābhasakkārasilokaṁ pajahissāma, na ca no uppanno lābhasakkārasiloko cittaṁ pariyādāya ṭhassatī’ti.

Evañhi vo, ānanda, sikkhitabban”ti.

Dasamaṁ.

Tatiyo vaggo.

Tassuddānaṁ

Mātugāmo ca kalyāṇī,

putto ca ekadhītu ca;

Samaṇabrāhmaṇā tīṇi,

chavi rajju ca bhikkhunāti.