Ānandasutta

Sāvatthinidānaṁ.

Atha kho āyasmā ānando yena bhagavā tenupasaṅkami; upasaṅkamitvā …pe… bhagavantaṁ etadavoca:

“sādhu me, bhante, bhagavā saṅkhittena dhammaṁ desetu, yamahaṁ bhagavato dhammaṁ sutvā eko vūpakaṭṭho appamatto ātāpī pahitatto vihareyyan”ti.

“Taṁ kiṁ maññasi, ānanda,

rūpaṁ niccaṁ vā aniccaṁ vā”ti?

“Aniccaṁ, bhante”.

“Yaṁ panāniccaṁ dukkhaṁ vā taṁ sukhaṁ vā”ti?

“Dukkhaṁ, bhante”.

“Yaṁ panāniccaṁ dukkhaṁ vipariṇāmadhammaṁ, kallaṁ nu taṁ samanupassituṁ:

‘etaṁ mama, esohamasmi, eso me attā’”ti?

“No hetaṁ, bhante”.

“Vedanā …

saññā …

saṅkhārā …

viññāṇaṁ niccaṁ vā aniccaṁ vā”ti?

“Aniccaṁ, bhante”.

“Yaṁ panāniccaṁ dukkhaṁ vā taṁ sukhaṁ vā”ti?

“Dukkhaṁ, bhante”.

“Yaṁ panāniccaṁ dukkhaṁ vipariṇāmadhammaṁ, kallaṁ nu taṁ samanupassituṁ:

‘etaṁ mama, esohamasmi, eso me attā’”ti?

“No hetaṁ, bhante”.

“Evaṁ passaṁ …pe…

nāparaṁ itthattāyāti pajānātī”ti.

Dasamaṁ.

Diṭṭhivaggo pañcamo.

Tassuddānaṁ

Ajjhattikaṁ etaṁmama,

Soattā nocamesiyā;

Micchāsakkāyattānu dve,

Abhinivesā ānandenāti.

Uparipaṇṇāsako samatto.

Tassa uparipaṇṇāsakassa vagguddānaṁ

Anto dhammakathikā vijjā,

kukkuḷaṁ diṭṭhipañcamaṁ;

Tatiyo paṇṇāsako vutto,

nipātoti pavuccatīti.

Khandhasaṁyuttaṁ samattaṁ.