Hatthirājavaṇṇasutta

Evaṁ me sutaṁ—

ekaṁ samayaṁ bhagavā uruvelāyaṁ viharati najjā nerañjarāya tīre ajapālanigrodhamūle paṭhamābhisambuddho.

Tena kho pana samayena bhagavā rattandhakāratimisāyaṁ abbhokāse nisinno hoti, devo ca ekamekaṁ phusāyati.

Atha kho māro pāpimā bhagavato bhayaṁ chambhitattaṁ lomahaṁsaṁ uppādetukāmo mahantaṁ hatthirājavaṇṇaṁ abhinimminitvā yena bhagavā tenupasaṅkami.

Seyyathāpi nāma mahāariṭṭhako maṇi;

evamassa sīsaṁ hoti.

Seyyathāpi nāma suddhaṁ rūpiyaṁ;

evamassa dantā honti.

Seyyathāpi nāma mahatī naṅgalīsā;

evamassa soṇḍo hoti.

Atha kho bhagavā “māro ayaṁ pāpimā” iti viditvā māraṁ pāpimantaṁ gāthāya ajjhabhāsi:

“Saṁsaraṁ dīghamaddhānaṁ,

Vaṇṇaṁ katvā subhāsubhaṁ;

Alaṁ te tena pāpima,

Nihato tvamasi antakā”ti.

Atha kho māro pāpimā “jānāti maṁ bhagavā, jānāti maṁ sugato”ti dukkhī dummano tatthevantaradhāyīti.