Āḷavikāsutta

Evaṁ me sutaṁ—

ekaṁ samayaṁ bhagavā sāvatthiyaṁ viharati jetavane anāthapiṇḍikassa ārāme.

Atha kho āḷavikā bhikkhunī pubbaṇhasamayaṁ nivāsetvā pattacīvaramādāya sāvatthiṁ piṇḍāya pāvisi.

Sāvatthiyaṁ piṇḍāya caritvā pacchābhattaṁ piṇḍapātapaṭikkantā yena andhavanaṁ tenupasaṅkami vivekatthinī.

Atha kho māro pāpimā āḷavikāya bhikkhuniyā bhayaṁ chambhitattaṁ lomahaṁsaṁ uppādetukāmo vivekamhā cāvetukāmo yena āḷavikā bhikkhunī tenupasaṅkami; upasaṅkamitvā āḷavikaṁ bhikkhuniṁ gāthāya ajjhabhāsi:

“Natthi nissaraṇaṁ loke,

kiṁ vivekena kāhasi;

Bhuñjassu kāmaratiyo,

māhu pacchānutāpinī”ti.

Atha kho āḷavikāya bhikkhuniyā etadahosi:

“ko nu khvāyaṁ manusso vā amanusso vā gāthaṁ bhāsatī”ti?

Atha kho āḷavikāya bhikkhuniyā etadahosi:

“māro kho ayaṁ pāpimā mama bhayaṁ chambhitattaṁ lomahaṁsaṁ uppādetukāmo vivekamhā cāvetukāmo gāthaṁ bhāsatī”ti.

Atha kho āḷavikā bhikkhunī “māro ayaṁ pāpimā” iti viditvā māraṁ pāpimantaṁ gāthāhi paccabhāsi:

“Atthi nissaraṇaṁ loke,

paññāya me suphussitaṁ;

Pamattabandhu pāpima,

na tvaṁ jānāsi taṁ padaṁ.

Sattisūlūpamā kāmā,

khandhāsaṁ adhikuṭṭanā;

Yaṁ tvaṁ kāmaratiṁ brūsi,

arati mayha sā ahū”ti.

Atha kho māro pāpimā “jānāti maṁ āḷavikā bhikkhunī”ti dukkhī dummano tatthevantaradhāyīti.