Tatiyavagga

Vuttañhetaṁ bhagavatā vuttamarahatāti me sutaṁ:

“Mā, bhikkhave, puññānaṁ bhāyittha.

Sukhassetaṁ, bhikkhave, adhivacanaṁ iṭṭhassa kantassa piyassa manāpassa yadidaṁ puññāni.

Abhijānāmi kho panāhaṁ, bhikkhave, dīgharattaṁ katānaṁ puññānaṁ iṭṭhaṁ kantaṁ piyaṁ manāpaṁ vipākaṁ paccanubhūtaṁ.

Satta vassāni mettacittaṁ bhāvetvā satta saṁvaṭṭavivaṭṭakappe nayimaṁ lokaṁ punarāgamāsiṁ.

Saṁvaṭṭamāne sudaṁ, bhikkhave, kappe ābhassarūpago homi;

vivaṭṭamāne kappe suññaṁ brahmavimānaṁ upapajjāmi.

Tatra sudaṁ, bhikkhave, brahmā homi mahābrahmā abhibhū anabhibhūto aññadatthudaso vasavattī.

Chattiṁsakkhattuṁ kho panāhaṁ, bhikkhave, sakko ahosiṁ devānamindo;

anekasatakkhattuṁ rājā ahosiṁ cakkavattī dhammiko dhammarājā cāturanto vijitāvī janapadatthāvariyappatto sattaratanasamannāgato.

Ko pana vādo padesarajjassa.

Tassa mayhaṁ, bhikkhave, etadahosi:

‘kissa nu kho me idaṁ kammassa phalaṁ, kissa kammassa vipāko, yenāhaṁ etarahi evaṁmahiddhiko evaṁmahānubhāvo’ti?

Tassa mayhaṁ, bhikkhave, etadahosi:

‘tiṇṇaṁ kho me idaṁ kammānaṁ phalaṁ, tiṇṇaṁ kammānaṁ vipāko, yenāhaṁ etarahi evaṁmahiddhiko evaṁmahānubhāvoti, seyyathidaṁ—

dānassa, damassa, saññamassā’”ti.

Etamatthaṁ bhagavā avoca.

Tatthetaṁ iti vuccati:

“Puññameva so sikkheyya,

āyataggaṁ sukhudrayaṁ;

Dānañca samacariyañca,

mettacittañca bhāvaye.

Ete dhamme bhāvayitvā,

tayo sukhasamuddaye;

Abyāpajjaṁ sukhaṁ lokaṁ,

paṇḍito upapajjatī”ti.

Ayampi attho vutto bhagavatā, iti me sutanti.

Dutiyaṁ.