Dutiyaaniccasutta
Sāvatthinidānaṁ.
“Rūpaṁ, bhikkhave, aniccaṁ.
Yadaniccaṁ taṁ dukkhaṁ;
yaṁ dukkhaṁ tadanattā;
yadanattā taṁ ‘netaṁ mama, nesohamasmi, na meso attā’ti evametaṁ yathābhūtaṁ sammappaññāya daṭṭhabbaṁ.
Vedanā aniccā …
saññā aniccā …
saṅkhārā aniccā …
viññāṇaṁ aniccaṁ.
Yadaniccaṁ taṁ dukkhaṁ;
yaṁ dukkhaṁ tadanattā;
yadanattā taṁ ‘netaṁ mama, nesohamasmi, na meso attā’ti evametaṁ yathābhūtaṁ sammappaññāya daṭṭhabbaṁ.
Evametaṁ yathābhūtaṁ sammappaññāya passato pubbantānudiṭṭhiyo na honti.
Pubbantānudiṭṭhīnaṁ asati, aparantānudiṭṭhiyo na honti.
Aparantānudiṭṭhīnaṁ asati, thāmaso parāmāso na hoti.
Thāmase parāmāse asati rūpasmiṁ …
vedanāya …
saññāya …
saṅkhāresu …
viññāṇasmiṁ cittaṁ virajjati vimuccati anupādāya āsavehi.
Vimuttattā ṭhitaṁ. Ṭhitattā santusitaṁ. Santusitattā na paritassati. Aparitassaṁ paccattaññeva parinibbāyati.
‘Khīṇā jāti, vusitaṁ brahmacariyaṁ, kataṁ karaṇīyaṁ, nāparaṁ itthattāyā’ti pajānātī”ti.
Catutthaṁ.
