Ānandasutta

Ekaṁ samayaṁ āyasmā ānando sāvatthiyaṁ viharati jetavane anāthapiṇḍikassa ārāme.

Atha kho āyasmā ānando pubbaṇhasamayaṁ nivāsetvā pattacīvaramādāya sāvatthiṁ piṇḍāya pāvisi āyasmatā vaṅgīsena pacchāsamaṇena.

Tena kho pana samayena āyasmato vaṅgīsassa anabhirati uppannā hoti, rāgo cittaṁ anuddhaṁseti.

Atha kho āyasmā vaṅgīso āyasmantaṁ ānandaṁ gāthāya ajjhabhāsi:

“Kāmarāgena ḍayhāmi,

cittaṁ me pariḍayhati;

Sādhu nibbāpanaṁ brūhi,

anukampāya gotamā”ti.

“Saññāya vipariyesā,

cittaṁ te pariḍayhati;

Nimittaṁ parivajjehi,

subhaṁ rāgūpasaṁhitaṁ.

Saṅkhāre parato passa,

dukkhato mā ca attato;

Nibbāpehi mahārāgaṁ,

mā ḍayhittho punappunaṁ.

Asubhāya cittaṁ bhāvehi,

ekaggaṁ susamāhitaṁ;

Sati kāyagatā tyatthu,

nibbidābahulo bhava.

Animittañca bhāvehi,

mānānusayamujjaha;

Tato mānābhisamayā,

upasanto carissasī”ti.