Sīlapāramī 6

“Punāparaṁ yadā homi,

sutattakanakasannibho;

Migarājā ruru nāma,

paramasīlasamāhito.

Ramme padese ramaṇīye,

vivitte amanussake;

Tattha vāsaṁ upagañchiṁ,

gaṅgākūle manorame.

Atha upari gaṅgāya,

dhanikehi paripīḷito;

Puriso gaṅgāya papati,

‘jīvāmi vā marāmi vā’.

Rattindivaṁ so gaṅgāya,

vuyhamāno mahodake;

Ravanto karuṇaṁ ravaṁ,

majjhe gaṅgāya gacchati.

Tassāhaṁ saddaṁ sutvāna,

karuṇaṁ paridevato;

Gaṅgāya tīre ṭhatvāna,

apucchiṁ ‘kosi tvaṁ naro’.

So me puṭṭho ca byākāsi,

attano karaṇaṁ tadā;

‘Dhanikehi bhīto tasito,

pakkhandohaṁ mahānadiṁ’.

Tassa katvāna kāruññaṁ,

cajitvā mama jīvitaṁ;

Pavisitvā nīhariṁ tassa,

andhakāramhi rattiyā.

Assatthakālamaññāya,

tassāhaṁ idamabraviṁ;

‘Ekaṁ taṁ varaṁ yācāmi,

mā maṁ kassaci pāvada’.

Nagaraṁ gantvāna ācikkhi,

pucchito dhanahetuko;

Rājānaṁ so gahetvāna,

upagañchi mamantikaṁ.

Yāvatā karaṇaṁ sabbaṁ,

rañño ārocitaṁ mayā;

Rājā sutvāna vacanaṁ,

usuṁ tassa pakappayi;

‘Idheva ghātayissāmi,

mittadubbhiṁ anāriyaṁ’.

Tamahaṁ anurakkhanto,

nimminiṁ mama attanā;

‘Tiṭṭhateso mahārāja,

kāmakāro bhavāmi te’.

Anurakkhiṁ mama sīlaṁ,

nārakkhiṁ mama jīvitaṁ;

Sīlavā hi tadā āsiṁ,

bodhiyāyeva kāraṇā”ti.

Rurumigarājacariyaṁ chaṭṭhaṁ.