Brāhmaṇasutta

Sāvatthinidānaṁ.

“Brāhmaṇā, bhikkhave, udayagāminiṁ nāma paṭipadaṁ paññapenti.

Te sāvakaṁ evaṁ samādapenti:

‘ehi tvaṁ, ambho purisa, kālasseva uṭṭhāya pācīnamukho yāhi.

So tvaṁ mā sobbhaṁ parivajjehi, mā papātaṁ, mā khāṇuṁ, mā kaṇḍakaṭhānaṁ, mā candaniyaṁ, mā oḷigallaṁ.

Yattha papateyyāsi tattheva maraṇaṁ āgameyyāsi.

Evaṁ tvaṁ, ambho purisa, kāyassa bhedā paraṁ maraṇā sugatiṁ saggaṁ lokaṁ upapajjissasī’ti.

Taṁ kho panetaṁ, bhikkhave, brāhmaṇānaṁ bālagamanametaṁ mūḷhagamanametaṁ na nibbidāya na virāgāya na nirodhāya na upasamāya na abhiññāya na sambodhāya na nibbānāya saṁvattati.

Ahañca kho, bhikkhave, ariyassa vinaye udayagāminiṁ paṭipadaṁ paññāpemi;

yā ekantanibbidāya virāgāya nirodhāya upasamāya abhiññāya sambodhāya nibbānāya saṁvattati.

Katamā ca sā, bhikkhave, udayagāminī paṭipadā;

yā ekantanibbidāya …pe… nibbānāya saṁvattati?

Idha, bhikkhave, ariyasāvako buddhe aveccappasādena samannāgato hoti—

itipi so bhagavā arahaṁ sammāsambuddho …pe… satthā devamanussānaṁ buddho bhagavāti;

dhamme …pe…

saṅghe …pe…

ariyakantehi sīlehi samannāgato hoti akhaṇḍehi …pe… samādhisaṁvattanikehi.

Ayaṁ kho sā, bhikkhave, udayagāminī paṭipadā ekantanibbidāya …pe…

nibbānāya saṁvattatī”ti.

Dutiyaṁ.