Sīlapāramī 9
“Pañcālaraṭṭhe nagaravare,
Kapilāyaṁ puruttame;
Rājā jayaddiso nāma,
Sīlaguṇamupāgato.
Tassa rañño ahaṁ putto,
Sutadhammo susīlavā;
Alīnasatto guṇavā,
Anurakkhaparijano sadā.
Pitā me migavaṁ gantvā,
porisādaṁ upāgami;
So me pitumaggahesi,
‘bhakkhosi mama mā cali’.
Tassa taṁ vacanaṁ sutvā,
bhīto tasitavedhito;
Ūrukkhambho ahu tassa,
disvāna porisādakaṁ.
Migavaṁ gahetvā muñcassu,
katvā āgamanaṁ puna;
Brāhmaṇassa dhanaṁ datvā,
pitā āmantayī mamaṁ.
‘Rajjaṁ putta paṭipajja,
mā pamajji puraṁ idaṁ;
Kataṁ me porisādena,
mama āgamanaṁ puna’.
Mātāpitū ca vanditvā,
nimminitvāna attanā;
Nikkhipitvā dhanuṁ khaggaṁ,
porisādaṁ upāgamiṁ.
Sasatthahatthūpagataṁ,
kadāci so tasissati;
Tena bhijjissati sīlaṁ,
parittāsaṁ kate mayi.
Sīlakhaṇḍabhayā mayhaṁ,
tassa dessaṁ na byāhariṁ;
Mettacitto hitavādī,
idaṁ vacanamabraviṁ.
‘Ujjālehi mahāaggiṁ,
papatissāmi rukkhato;
Tvaṁ pakkakālamaññāya,
bhakkhaya maṁ pitāmaha’.
Iti sīlavataṁ hetu,
nārakkhiṁ mama jīvitaṁ;
Pabbājesiṁ cahaṁ tassa,
sadā pāṇātipātikan”ti.
Alīnasattucariyaṁ navamaṁ.